Dziś jest: sobota 22 lipiec 2017 temp. dziś: oC
jutro: oC
Księga gości

Suwalszczyznę przez wiele wieków charakteryzowały ogromne puszcze i niski stopień ucywilizowania. Wyspę wigierską – wzniesienie otoczone wodami jeziora – z racji obronnego położenia zamieszkiwały plemiona bałtyjskach Jaćwingów, rozbite w II połowie XIII w przez Krzyżaków.

Już w XI wieku tereny obecnej diecezji ełckiej objął swym misjonarskim posłannictwem św. Brunon z Kerfurtu (+1009). Zapoczątkował on starania o wprowadzenie na tym terenie administracji kościelnej. Jak wiadomo, udało się to zrealizować wraz z nadaniem zakonowi kamedułów wyspy Wigr. Konsekwentna i owocna działalność zakonników odcisnęła piętno na pojać wiejskich rubieżach na kolejne wieki. Pustelnia Wigierska utworzona z fundacji króla Jana II Kazimierza w 1667 r. Kościół murowany zaczęto stawiać dopiero w roku 1704, który ukończono w 1745 i poświęcono pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia NMP. Przez cały czas swojego istnienia erem ten, jako najbogatszy, udzielał pomocy materialnej innym eremom, a szczególnie Pustelni Pięciu Braci Męczenników w Bieniszewie. Kameduli z tej pustyni tworzyli osady, a z nich wioski, w których wznosili kościoły osadzali na własny koszt kapłanów diecezjalnych. Mnisi Wigierscy posiadali również zielarską aptekę, podobnie jak kameduli w Pustelni Złotego Lasu w Rytwianach. W roku 1794, już w czasie niewoli narodowej, rząd pruski odebrał kamedułom wszystkie dobra, a w roku 1800 skasował pustelnię. Obecnie w odremontowanej pustelni znajduje się Dom Pracy Twórczej Ministerstwa Kultury.

Podziemia kościoła, nisze grobowe kamedułów, fresk „Taniec Śmierci danse macabre „- ( kameduł żartobliwie ukazany jako osoba bojąca się śmierci)