Dziś jest: wtorek 18 grudzień 2018 temp. dziś: oC
jutro: oC
Księga gości

Krótki zarys kariery Branickich herbu Gryf 

Ród Branickich herbu Gryf wywodził się z podkrakowskich Branic i Ruszczy. W średniowieczu i u progu czasów nowożytnych Braniccy stopniowo pieli się po stopniach kariery zajmując urzędy kasztelańskie i wojewódzkie w Małopolsce, powiększali majątki i zbierali królewszczyzny, wchodzili w koligacje ze znacznymi rodami: m.in. Tarłów, Sapiehów, Potockich, Lubomirskich .
Ale tak naprawdę dopiero od drugiej połowy XVII w. nastąpił okres znacznego awansu rodu w statusie społecznym i politycznym. Braniccy wchodzą do magnackiej elity stanu szlacheckiego Rzeczpospolitej. Pierwszy który dostąpił tego zaszczytu był Jan Klemens II (ok. 1624–1673) blisko związany z królewskim dworem Jana Kazimierza i Ludwiki Marii. Konsekwentnie legalistyczna (postawa uległości i akceptacji stanu rzeczy). Postawa Jana Klemensa nie przekładała się wprawdzie na bardziej godne nominacje urzędnicze, ponieważ dwór pewny jego legalizmu obdarzał ważnymi stanowiskami raczej osoby wahające się czy znajdujące się w opozycji. W 1662 r. wszedł wprawdzie do kręgu ministrów jako marszałek nadworny koronny, ale nie był tą funkcją usatysfakcjonowany, skoro narzekał, że pochłania zbyt wiele czasu i pieniędzy. Gdy dwa lata później był wakat na stanowisku marszałka koronnego po odebraniu stanowiska Jerzemu Sebastianowi Lubomirskiemu, Branicki jako dzierżący laskę nadworną powinien być – zgodnie z powszechnym zwyczajem – na nie awansowany. Decyzja króla była jednak inna: marszałkiem wielkim koronnym mianowano wówczas chorążego wielkiego Jana Sobieskiego.

Więcej